Op deze pagina staan 3 artikelen. 2 over wat het betekent om als ouders een visuele handicap te hebben. Mijn beide ouders zijn blind, in het eerste artikel licht ik dit nader toe, ook met betrekking tot mijn handicap. Het 3e artikel gaat over de visuele handicap in combinatie met het vinden van en het onderhouden van relaties. Maar om te beginnen, een grappige "good night" video over "vader en zoon", in dit geval gespeeld door Andrea Bocelli en Elmo.

                                                                                        

BLINDE OUDERS & SLECHTZIEND KIND

Als zowel de ouders als het kind een visuele handicap hebben.... Ik heb zo ongeveer het hele internet afgespeurd opzoek naar dit onderwerp. Maar daarover is maar zeer weinig echt bekent. Terwijl ik zelf in zo'n situatie zit. Dus vond ik dit een prima aanleiding om er zelf wat over te schrijven. Het is absoluut niet mijn bedoeling om mijn eigen ouders dusdanig (negatief) neer te zetten dat ze hun kind niet goed opgevoed hebben, nee want dat hebben ze wel, zo goed als voor hun mogelijk was. Maar door deze unieke situatie was het voor hen wel moeilijker. Met dit artikel wil ik het nemen van kinderen niet afraden in geval van 2 blinde ouders. Want het leven geven aan een kind is het mooiste wat er is. Ik wil met dit artikel wijzen op situaties die kunnen ontstaan en wat het inhoud, als beide ouders blind zijn.

Bij mij is de oogziekte erfelijk. Dit wil zeggen dat dus mijn ouders blind zijn, maar die handicap loopt in beide families generaties terug. Een tante van mij, een zus van mijn vader is ook blind. Mijn moeder had 2 zussen, die waren ook allebei visueel gehandicapt. Mijn beide ouders zijn op latere leeftijd steeds minder gaan zien. Maar beide hebben ze uiteenlopende oogafwijkingen.

Mijn ouders hebben mij alleen visueel redelijk kunnen waarnemen toen ik nog heel jong was. Als ouder wil je natuurlijk ten alle tijden kunnen zien, hoe je eigen kind eruit ziet. Ook welke kleding het kind aan heeft e.d. Ik bedoel maar je bent trots op je kind en je wilt niet dat hij of zij er voor schud bijloopt. Toen ik eenmaal wat ouder was, konden ze mij (en mijn broer) dus niet meer visueel waarnemen. En dus konden zij alleen van ons of van anderen laten vertellen hoe wij eruit zien.

Net als het uiterlijk van het kind, wil je natuurlijk ook kunnen zien, als het kind een tekening heeft gemaakt, of willen helpen bij het maken van huiswerk. Dat was voor mijn ouders in beperkte mate maar mogelijk. Heel veel dingen kunnen in zulke gevallen alleen maar mondeling, door het onderwerp te omschrijven. Hoe omschrijf je bijvoorbeeld (de kleuren van) bloemen, bloemen zijn nooit hetzelfde, altijd weer anders van kleur. Ja als een blinden vroeger kleuren heeft gezien (zoals mijn ouders), is dat iets makkelijker. Maar dus niet, als de blinde van jongs af al blind is.

Als je zelf visueel gehandicapt bent, je man/vrouw, vriend of vriendin ook. Je weet dat het erfelijk is. Zelfs van beide kanten. Maar toch wil je kinderen. Ja dat betekent dat je een wel overwogen stap moet zetten. Want een kind opvoeden gaat niet vanzelf. En zeker niet als je daarvoor ook alle ogen moet missen. Nou is het wel zo, ik heb een goedziende oudere broer, dus toen hij wat ouder was, kon hij als het moest ook wel bijspringen.

Maar goed, als je dus allebei weinig tot niets kan zien en je neemt het besluit tot een kinderwens.... Het is zeker niet onmogelijk, maar er komt wel een hoop bij kijken. Om maar 1 voorbeeld te noemen: Babies/kleine kinderen doen dingen waar ze niet aan mogen zitten of doen dingen die grote gevolgen kunnen hebben die je als ouders dan niet kunt zien. Hoe ga je daarmee om.

Want ook al kun je als ouders je eigen kind alle liefde van de wereld geven, als je niet kan zien wat je kind doet, kan dat erg vervelend worden. Je zou dan snel geneigd zijn het kind kort aan te lijnen. Maar juist dat zou ook niet goed zijn. Een kind heeft ook zijn of haar vrijheid nodig. Ik ben absoluut geen voorstander van een te beschermde opvoeding. In mijn ogen ben ik wel behoorlijk beschermd opgevoed. Als je als ouders al zelf een visuele handicap hebt, gebeurt het al snel onbewust dat je het kind zelf dusdanig gaat opvoeden. Het gevaar van een beschermde opvoeding is dat het kind dan op latere leeftijd een achterstand heeft opgelopen ten opzichte van andere leeftijdsgenoten.

Zelf had ik ook wel een kleine achterstand. Deels door een beschermde opvoeding en deels door andere redenen. Inmiddels heb ik die achterstand door mijn eigen wilskracht zo goed als te niet gedaan. Een eigenschap van heel veel blinde en slechtziende (voornamelijk) jongeren is het om thuis te blijven zitten, geen werk, weinig tot geen vrienden. Omdat ze de mening hebben. Ik ben slechtziend of blind, dus ik kan niets. Die instelling vind ik helemaal verkeerd.

Zoals gezegd, als je zelf al blind of slechtziend bent als ouders, is de zet je eigen kind ook naar die hand te zetten vaak vanzelfsprekend. Daarom was het voor mijn ouders een logische keuze om mij naar een speciale basisschool te doen. Daarnaast was het In die tijd (jaren 80) ook gebruikelijk dat blinde en slechtziende kinderen naar speciale scholen gingen. Nee ik verwijt mijn ouders daarom ook niets. Ondanks dat het niet mijn keuze geweest zou zijn, heb ik wel 11 hele mooie jaren op die school gehad. Dat kan en mag ik niet ontkennen.

Als blinde ouders heb je ook wel een hele hoop beperkingen, zo kan je niet autorijden. In al die jaren heb ik onnoemlijk veel taxiritten gemaakt, met en zonder mijn ouders en broer. Voor mijn ouders was het ook niet vanzelfsprekend om op vakantie te gaan. Financieel was het wel mogelijk geweest, maar wegens de handicap was dat onbegonnen werk. Vanaf mijn geboorte woonden we in een huis ver van de winkels en openbaar vervoer. Wegens die handicap verhuisden we ook na een aantal jaar naar het centrum van de stad, nabij winkels en openbaar vervoer. Voor mij en mijn broer betekende dat van een kinderrijke omgeving naar een omgeving zonder kinderen. Dat was natuurlijk wel minder, maar voor mijn ouders ook zeer begrijpelijk.

Naast het opvoeden van de kinderen is het huishouden ook een thema als je allebei niets kan zien. Zo moest mijn moeder een paar keer per week te voet - dat wil zeggen in de ene hand een blindenstok en andere hand boodschappenkarretje - naar de supermarkt. Of nog erger (ver weg) naar het centrum. Vanuit de supermarkt is ook een helpende hand toegestoken. De boodschappen die wij deden daar werden later door de supermarkt per auto gebracht. Voor het schoonmaken van het huis hebben we gedurende een aantal jaar ook een schoonmaakster gehad. En natuurlijk de post, die konden mijn ouders zelf niet lezen. Of mijn broer of ik moesten die altijd voorlezen. Met de technologie van tegenwoordig kunnen blinden wel hun eigen post lezen, via de computer. Wat betreft kleding gebeurde het regelmatig dat als we als gezin samen ergens heengingen, dat mijn broer ons alle 3 even controleerde of de kleding wel schoon was.

In huis had verder zo ongeveer alles ook een vaste plek. En de meubels e.d. stonden ook relatief ruim opgesteld, zodat er niet veel gebotst kon worden. Bijvoorbeeld kleine tafeltjes met tierlantijntje en andere kleine dingen kwamen bij ons niet voor. Iemand die blind is, zeker als beide ouders blind zijn, moet alles makkelijk terug te vinden zijn. Moet er gemakkelijk gelopen kunnen worden en geen dingen die snel omgegooid kunnen worden.

Omdat ik zo beschermd ben opgevoed werd ik ook in veel dingen niet echt gestimuleerd of gemotiveerd. Bijvoorbeeld mocht ik absoluut niet fietsen. Op een rustige weg werd het mij wel geleerd door m'n broer en vader. Maar verder dan de stoep om het huizenblok mocht ik niet fietsen. Terwijl mijn ogen fietsen wel prima aankunnen. Inmiddels fiets ik dan ook wel, bijna elke dag.

Daarnaast werd ik ook niet of nauwelijks gemotiveerd om bij een vereniging te gaan of een bijbaantje te nemen. Beiden erg belangrijk om ook sociale contacten op te doen. Want dergelijke momenten zijn van essentieel belang voor de integratie van blinden en slechtzienden in de maatschappij. De enige vereniging waarbij ik zat net als mijn beide ouders, was de Nederlandse vereniging voor blinden en slechtzienden.

Natuurlijk kan je, als je beide ouders niets kunnen zien, ook misbruik van de situatie maken. Een voorbeeld dat binnen onze familie erg roemrucht is geworden is het verhaal van de rozijnen. Als kind lustte ik geen rozijnen. Soms werd er rijst met rozijnen gemaakt, of rijstebrij met rozijnen. Omdat mijn ouders het dus niet zagen, viste ik de rozijnen eruit en stopte die in mijn broekzakken. Vooral bij rijstebrij met rozijnen was dan nogal een vieze bedoeling. Tja, waar ik keer op keer niet aan dacht, was dat mijn moeder dus de was zou doen. Zodoende kwam het toch weer elke keer aan het licht.

Omdat je zelf slechtziend bent en je ouders blind zijn heeft het ook wel z'n positieve kanten. Als je ergens mee zit, dat betrekking heeft op de handicap, was het makkelijk om met hen daarover te praten, omdat je elkaar beter begrijpt. Bij een combinatie van goedziende ouders en een visueel gehandicapt kind, zal dat iets anders liggen.

Ook al zijn beide ouders blind of slechtziend. Vind ik het van essentieel belang dat het kind, of het nou een handicap heeft of niet zoveel mogelijk kan deelnemen aan het reguliere leven in niet wordt "opgesloten" in het wereldje van blinden en slechtzienden. Dat het kan deelnemen aan verenigingen, bijbaantjes e.d. En ook al is het niet makkelijk om op vakantie te gaan, daartoe zijn altijd mogelijkheden, bijvoorbeeld via speciale reisorganisaties.

Tot slot, ik ben trots op mijn ouders, dat het hen toch gelukt is, ondanks de handicap, mijn broer en mij zo op te voeden. Zoals in het begin gezegd, het geven van een leven aan een kind en het opvoeden daarvan is het mooiste dat er is. Ook al ben je als ouders allebei blind, niets is onmogelijk!

Geschreven door: Kamran Lips

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

BLINDE OUDERS MOCHTEN NIET VOOR KIND ZORGEN

Bron: NFB.org

Pas twee maanden na de geboorte van hun baby, kregen Erika Johnson en Blake Sinnett uit Independence (Missouri) haar eindelijk mee naar huis. Twee maanden lang mochten de blinde ouders hun kind wel bezoeken, maar niet meenemen. De enige reden die de afdeling Sociale Diensten van Missouri gaf, was dat het stel blind was. Ze zouden niet voor hun baby kunnen zorgen zonder continue hulp van een ziende persoon.

Eind mei 2010 ging Erika naar het Centerpoint Ziekenhuis in Missouri, waar ze beviel van een dochter, Mikaela. Toen ze de baby voor het eerst borstvoeding gaf, ging er iets mis en werd het kindje blauw. Erika vroeg hulp aan een zuster, die zag dat het neusje klem zat en de baby goed legde. In plaats van de nieuwbakken moeder te leren hoe ze borstvoeding moest geven, meldde de zuster het incident aan de staat. Het gevolg was dat het kind naar pleegouders ging en de echte ouders 57 dagen lang niet voor Mikaela konden zorgen.

De National Federation of the Blind (NFB) zorgde dat het stel een advocaat kreeg: Amy Coopman. Hoewel de staat inmiddels baby Mikaela teruggegeven heeft aan de ouders, zegt Coopman dat de rechten van Erika en Blake geschonden zijn. Ze wil de staat aanklagen. De ouders kunnen de tijd met Mikaela die hen afgenomen is hier niet mee terugkrijgen, stelt de advocaat, maar we willen voorkomen dat andere blinde moeders dit in de toekomst meemaken.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

HEEL TROTS OP ONZE JONGENS