INLEIDING

Hieronder volgen 5 verhalen over ervaringen in landen waar blinden en slechtzienden  het niet zo goed hebben. 3 korte verhalen in Azië en 2 langere verhalen over ervaringen in Ghana. Elk verhaal op zich is zeker de moeite waard om te lezen, omdat ze zeer aangrijpend zijn.

Indonesië:
Robin van Sumba

Lees hieronder het verhaal van Robin. De katholieke organisatie Perdhaki verleent op de eilanden Sumba, Kalimantan, Flores, Java en Sumatra in Indonesië oogzorg aan blinde en slechtziende mensen. Het doel is om vooral de arme bevolking te helpen.

Sinds mijn geboorte was ik vrijwel blind
Mijn naam is Krensensius Robinson Umbu Deta, ik ben de vijfde van 6 kinderen. Ik ben geboren in Weetebula op Sumba (Indonesië) in december 1989. Sinds mijn geboorte was ik praktisch helemaal blind. Mijn ouders en oudere broers en zussen moesten altijd opletten dat ik niet zou vallen. Toen ik de leeftijd had om te leren lopen, probeerde ik zelf te lopen. Ontelbaar vaak viel ik en deed ik mezelf pijn. ‘s Avonds zag ik nog minder. Overdag probeerde ik mijn moeder te helpen in het huishouden, ik ben namelijk best sterk en gezond, maar kan alleen niet zien. Zo kon ik mijn ouders helpen door water te halen uit de bron, ik ben blij dat ik dat kon doen. Helaas kon ik nergens onderwijs volgen, omdat ik niet kon lezen en schrijven. Eigenlijk deed ik alles wat de kinderen van mijn leeftijd ook deden; spelen, rennen en op het huis letten.

Heilige Communie
Toen ik hoorde dat de kinderen van mijn leeftijd catechisatie kregen om ze voor te bereiden op de Heilige Communie wilde ik daar ook bij horen, ook al was ik bang en schaamde ik me dat ik niet kon lezen en schrijven. Ik zat achterin en was bezorgd dat ik zou worden weggestuurd. Oh, wat was ik blij toen zuster Gabriela naar me toe kwam en me vertelde dat ik de lessen zou kunnen volgen door goed te onthouden wat er werd gezegd. Toen ik hoorde dat er staaroperaties zouden worden gedaan in het Charitas Hospital en zuster Sili Bouka me zei dat er nog een kans was om te zien, heb ik mij ingeschreven. Prijs God, want na mijn operatie aan mijn rechteroog in 2003 zag ik 10%. In 2005 werd ook mijn linkeroog geopereerd door de artsen van Perdhaki en daarna werd mijn gezichtsvermogen nog verder verbeterd. Ik kan nu voor bijna 50% zien. Ik ben erg blij, want nu kan ik pas echt goed mijn ouders helpen, die ook al wat ouder worden. Mijn oudere broers en zussen zijn namelijk al getrouwd en het huis uit. Allerlei klusjes die ik voor de operatie niet kon, kan ik nu wel! ‘s Avonds ga ik naar de zusters om te leren lezen, schrijven en rekenen. In no time had ik dit onder de knie. De zusters moedigen me aan om een klein bedrijf op te starten, zodat ik (ook financieel) zelfstandig word.

Voor God is alle lof, Krensensius Robinson Umbu Deta (Robin)

GHANA MET PASSIE

Een goede bekende van mij uit Hamburg is heeft al sinds vele jaren, zelfs toen ik nog in Hamburg woonde, een grote passie voor Ghana. Haar naam is Maschenka, 29 jaar, Pedagogisch studente aan de universiteit in Hamburg. Wat door mijn initiatief heel onschuldig begon met een e mail contact met een Pastor in Ghana is uitgegroeid tot een soort ontwikkelingsproject. Tot dusverre is ze al diverse malen in Ghana geweest. Zelfs met haar vader, een neefje van haar, een vriendin, maar soms ook alleen. Door al die keren dat ze Ghana bezocht heeft, heeft ze er al een aardig netwerk op weten te bouwen. Hier volgt haar verhaal.

Stage in Ghana

Mijn vriendin en ik kregen een stage bij de Akropong school voor blinden in Ghana. Het was de bedoeling de achtste en negende klas in godsdienstles en Frans lesgeven? Toen we aankwamen, waren de leraren in staking, zodat er niemand was, die omkeek de kinderen van de kleuterschool? Dat werd dus onze taak. Maar daar waren we dus totaal niet op voorbereid? De eerste dag werden we nog geholpen, daarna niet meer? Slechts een kind sprak goed Engels. Dat was de kleine Samuel. Hij vertaalde dan ook voor ons. Ook al vroegen we de leraren om behulpzaam te zijn, ze bleven staken. Op een dag vroeg Samuel ons om een bril, als beloning voor zijn werk voor ons? Door een toeval ontdekten wij dat meerdere slechtziende kinderen geen bril of andere hulpmiddelen hadden. Gelukkig kon Samuel ook nog een beetje zien. We vroegen een leraar hem naar een oogarts te brengen? Pas een jaar daarna (lang na afloop van onze stage dus) lukt het mij via de Blindvereniging van Ghana, contact te krijgen met de familie van Samuel.

Samuels bezoek aan 2 oogartsen

Ik bracht Samuel naar een staatsoogarts, die mij door de blindenvereniging aanbevolen werd. Daar brachten we een hele dag door, pas aan het eind van de middag werd Samuel onderzocht, in een ruimte waar vele mensen op stoelen zaten, het maakte de oogarts niet uit wie er meekeek. Hij vroeg mij dan ook waarom ik deze blinde jongen meegenomen had, omdat men hem sowieso niet zou kunnen helpen. Als ik de arts uitgelegd had dat ik met hem buiten gespeeld heb en hij nog dingen visueel kon waarnemen, toonde de arts hem een aantal kleuren. Samuel kon ze toch helaas niet herkennen, omdat de ruimte veel te donker was. Ik vroeg de arts mee naar buiten te gaan, om het daar nogmaals te proberen. Maar de arts ging daar niet op in. Daarop hebben we zeker 10 minuten geïrriteerd met elkaar gediscuteerd. De volgende dag zijn Samuel en ik naar een privékliniek gegaan. Daar kreeg hij eindelijk oogdruppels, waardoor zijn hoge oogdruk niet verder zou oplopen. Helaas werd geconstateerd dat hij geen bril zou kunnen dragen, omdat zijn ogen te veel bewogen. helaas door geldgebrek kreeg Samuel maar korte tijd oogdruppels. Maar gelukkig omdat ik met zijn contact kon opnemen die in de Verenigde Staten leeft, stuurt hij de familie regelmatig geld, zodat zijn kinderen nu meer kleding kunnen kopen, maar dus ook oogdruppels voor Samuel kunnen krijgen.

Voorwaarden voor blinden en slechtzienden in Ghana

In het hele land zijn maar 2 scholen voor blinden en slechtzienden, die elk ongeveer 350 scholieren aan kan nemen. Daarom kan maar 0,1% van de blinden en slechtzienden naar school. Vaak zien de ouders hun gehandicapte kind als een zonde van God. In sommige gevallen worden kinderen ook afgezet bij zo'n blindenschool en komen vervolgens nooit meer terug. Zulke kinderen worden beschouw als een schade. Buiten dat kunnen ze ook niets bijdragen in het dagelijks leven van de familie. Zelfs al hebben ze een schooldiploma, moeten ze vaak nog op straat gaan bedelen, omdat ze geen werk kunnen vinden. Maar heel weinig blinden en slechtzienden kunnen met een computer omgaan. De blindenschool in Akropong heeft als gift gekregen, de helft daarvan is al wel kapot. De school krijgt heel veel giften, maar vaak zijn die dingen onbruikbaar. Tweede hands kleding, die wij alleen nog voor poetslap zouden gebruiken, bedorven etenswaar, erg vieze matrassen, veel scholieren hebben niet eens bedlinnengoed. Veel familieleden van blinde en slechtziende kinderen op dergelijke blindenscholen besteden geen aandacht aan hun kind. Daardoor gaan die kinderen vaak ook niet naar de oogarts, waardoor hun zicht nog slechter wordt. Veel kinderen zouden geholpen kunnen worden, maar omdat God nou eenmaal beslist heeft dat die kinderen blind of slechtziend moeten zijn,, doet niemand iets. Sommige ouders sturen hun kinderen naar een Pastor. Die hun belooft hun kind te genezen, waarbij hoogst zeldzame methoden worden toegepast. Ook volwassenen met een visuele handicap gaan naar dergelijke Pastors, omdat Klinieken te duur zijn of omdat het vertrouwen in de oogarts er niet is. Ik ken een verhaal van een pastoor die een Limette in de ogen van een blinden heeft gespten. Natuurlijk heeft hij daarvoor over de Limette een gebed uitgesproken. het heeft niet mogen baten.

Een bril voor het dropshoofd

Gedurende onze tijd in de blindenschool hebben mijn vriendin en ik de stichter van een niet door de overheid gesteunde organisatie leren kennen, hij heet Kumi. Hij hield zich o.a. bezig met zijn landgenoten over blindheid te vertellen. Eén keer zijn we met hem naar zijn dorp gegaan. En hebben daar over blindheid gesproken. Het hoofdonderwerp in dit gesprek met de dorpsgenoten was de voeding. Veel mensen worden daar blind, omdat ze niet of niet het juiste voedsel tot zich nemen. Ondanks dat groente en fruit in voldoende mate aanwezig is. Maar omdat ook de apen graag van de groente en fruit eten, willen de dorpsgenoten het niet meer eten. De dorpsgenoten verbouwen het wel, maar verkopen het dan verder in de stad. Verder hebben we de dorpsgenoten op het hart gedrukt niet zo maar een bril van een of andere straatverkoper aan te nemen. Toen ik het jaar erop weer in Ghana was kwam de dorpsoudste uit dat dorp mij bezoeken en vertelde dat hij niet meer kon lezen, omdat zijn ogen niet meer goed zouden functioneren. Daarnaast zouden nog 1 of 2 anderen in het dorp hulp nodig hebben. Samen gingen we naar een oogarts, die heeft een bril voorgeschreven, die ik voor hem van wat gespaard geld gekocht heb. Tevens konden ook de andere 2 dorpsgenoten geholpen worden. Nog 2 anderen uit het zelfde dorp hadden oogproblemen. Ze waren voornemens van plan naar een wonderdokter te gaan, maar toen zij zagen wat er met het dorpshoofd en de andere 2 uit het dorp gebeurd was, besloten ze af te wachten. Intussen heeft het dorpshoofd dorpen in de omgeving bezocht en mij medegedeeld dat er nog meer mensen zijn die graag mijn hulp kunnen gebruiken.

Toekomstplannen en financiering

Als ik weer in Ghana ben, wil ik de mensen daar graag meer vertellen over wat het betekend blind te zijn. Het is niet alleen belangrijk meer te weten over gezond voedsel of wat voor type mens je ook bent, van welke afkomst je ook bent, dat ieder mens blind zou kunnen worden. In sommige dropen is het normaal, dat als je familie hebt die blind is, dat je hen naar een ander dorp elders heen brengt en daar achterlaat. Ook zijn er dorpen waar zelfs gehandicapten niet eens in mogen komen, omdat ze anders een vloek over de inwoners zouden uitspreiden. Tot voor kort had ik een auto tot mijn beschikking. Die mocht ik gratis gebruiken, maar ja ook auto's gaan ooit kapot. Om toch verder te kunnen reizen, we waren dan ook genoodzaakt gebruik te maken van een soort openbaar vervoer busjes. Maar die gaan pas rijden als het busje vol is, dat kan lang duren. Maar een voordeel is wel dat ik nu mensen kan meenemen die naar de oogarts moeten. Soms moet ik hen wel overtuigen van het feit dat het noodzakelijk is om naar de oogarts te gaan. Soms helpt het als ze vernemen dat het vervoer ernaar en terug gratis is. Een ander probleem is het geld. Tot voor kort had ik zelf wat bijverdiensten. Maar gelukkig krijg ik ook van vrienden af en toe wat geld, dat ik dan opspaar. Mijn verblijf in Ghana is gratis, omdat ik bij een ex collega van mij die uit Ghana komt kan verblijven.

Het Jatrophaproject

Met de blindenvereniging van Ghana wilde ik een project starten. Op het internet heb ik een film gevonden die laat zien hoe in Ghana Jatropha verbouwt wordt, dat uit biodiesel gewonnen wordt. Een manier voor de blinden in Ghana om zelf geld te verdienen, om zo hun familie te kunnen onderhouden. Ondanks dat de blindenvereniging meewerkte, kwam ik in eerste instantie niet veel verder. Niemand keek verder om naar het project. Op een gegeven moment hadden we dan toch iemand gevonden die weet om te gaan met het verbouwen van Jatropha. Die expert zei dat we 5 Acres met Jatropha moeten verbouwen, zodat het zich een beetje loont. De noten van uit de boom als ze rijp zijn. De blinden hadden dan de mogelijkheid die noten te oogsten, die wij dan aan een bedrijf kunnen doorverkopen. Het is gelukt om een stuk land van 7 Acres te kopen, ter waarde van 18000 Euro.

Koningin van de vooruitgang

Met het dorpshoofd en een aantal andere dorpsgenoten van het dorp waar we dat stuk land gekocht hadden voor het Jatrophaproject ben ik naar een Oogkliniek gegaan. Voor al die hulp die wij het dorp aanboden, vroeg het dorpshoofd of ik de titel koningin van de vooruitgang wilde aanvaarden. Daar heb ik eerst even over nagedacht, omdat dat toch een hele verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Maar ja je hebt dan wel invloed en je wordt serieus genomen. Uiteindelijk heb ik die titel toch maar aangenomen. Ook omdat ik dan mijn vader niet altijd meer nodig had. Die titel betekent niet dat je met een kroon rondloopt of in een koets rondrijdt, maar dat je er echt voor zorgt dat er vooruitgang in het dorp wordt geboekt. Als eerste wil ik ervoor zorgen dat er een soort bibliotheek voor kinderen wordt opgezet. In het dorp is er al wel een kleuterschool, basisschool en soort van middelbare school. Maar jammer genoeg gaan de meeste kinderen mar heel onregelmatig naar school. Omdat ze niet begrijpen wat voor zin het heeft naar school te gaan. Omdat ze toch zo wie zo boer worden. Velen van hen dromen er ook over om in een grote stad te wonen en te werken. Ondanks dat hoop ik dat de kinderen toch plezier gaan beleven aan het lezen van boeken en daardoor gemotiveerd raken verder te leren, ook hoe het buiten het dorp eraan toe gaat. Daarnaast wil ik iets tegen de vuilnis doen. Vuilnis wordt vaak maar op straat gegooid, 1 x per week worden bijvoorbeeld schoolgebouwen gereinigd en de vrouwen verzamelen het vuilnis en brengen het naar de ingang van het dorp, waar het door een vuilnisdienst van de overheid wordt opgehaald. Ik heb voorgesteld kleine vuilnisbakken te verdelen, werd eerst niet begrepen. Enkele huishoudens hebben nu toch een kleine vuilnisbak.

Spreekbeurten

Ottokpolu:
Nadat ik tot koningin gekroond was en wist dat we daar voorlopig niets konden doen, besloten we naar andere dorpen te gaan. Ons plan was het om informatie te verstrekken over blindheid, dat de mensen daarna zich bij ons zouden kunnen registreren, voor het geval dat ze problemen met hun ogen zouden krijgen. Als eerste reden we naar Ottokpolu, een afgelegen dorp in het oosten van het land. Na een afspraak gemaakt te hebben met de pastor konden we een spreekbeurt houden tijdens een mis in een plaatselijke kerk. De Pastor onderbrak voor ons zijn predik en ging zelf bij ons zitten als soort van vertaler. Omdat daar voornamelijk Krobo wordt gesproken, een taal die Kumi zelf niet kent. Ik begon met ons voor te stellen, Kumi ging daarna verder. Na afloop vroeg de pastor of hij eerst zijn Predik af kon maken alvorens wij met registreren konden beginnen. Velen konden de registratie niet afwachten, dus gingen wij alvast naar buiten. Steeds meer mensen kwamen om zich te laten registreren. Veel volwassen hadden ook hun kinderen meegenomen, kinderen waarvan de ogen niet helemaal in orde zouden zijn. Zo kwam onder andere ook een moeder met haar kind, waarvan de ogen dicht gekleefd waren. De moeder zei dat het ergste was, om steeds maar de vliegen te moeten verjagen van de ogen van haar kind. De registratie duurde 2 uur lang. Veel mensen vertelden hun verhaal hoe hun oogproblemen zijn ontstaan en verergerd zijn. Alleen uit deze kerk hebben we 40 mensen geregistreerd. In het dorp zijn 5 kerken, met in totaal 1000 inwoners. Als in elke kerk zo vele mensen oogproblemen hebben, zou dat betekenen dat 20% van het dorp oogproblemen heeft. Maar omdat we al zoveel mensen geregistreerd hadden en alle kerken om dezelfde tijd afgelopen zijn, konden we de andere kerken niet meer bezoeken. Ik begon me al wat zorgen te maken hoe we deze 40 mensen al zouden kunnen helpen. De kliniek waar die mensen geholpen zouden moeten worden is in de regiohoofdstad. 1 keer per maand komen daar oogartsen en blijven daar tot ca 5 dagen. Intussen konden al 8 mensen uit het dorp geholpen worden. Waaronder ook de jongen met de verkleefde ogen. Hij kreeg oogdruppels, met hem gaat het nu beter. Voor 12€ inclusief transportkosten is hij behandeld. Maar niet altijd zijn de behandelkosten goedkoop. We gingen ons beraden of er niet een andere oplossing zou zijn om transportkosten te sparen. Enige tijd later vonden we een team van oogartsen, die zouden dan met een kleinbus naar de dorpen moeten gaan, ter plekke worden dan ook de brillen vervaardigd net als kleine de kleine ingrepen die verricht moeten worden. Alleen voor de grotere operaties moeten de patiënten nog wel naar de kliniek. Als we weer wat geld zouden hebben, dan sturen we dat team naar Ottokpolu, tot die tijd moeten de mensen daar in het dorp nog wat geduld hebben.

Uba hadaka:
Met nu al 40 patiënten zaten we al over onze limiet heen. Toch nam Kumi een uitnodiging aan om naar Uba hadaka te komen. Een ander dorp in het oosten van het land. Eigenlijk wilde ik niet naar Uba hadaka, maar het dorp zou maar 300 inwoners hebben. Dus zoveel patiënten zouden we daar niet tegen komen. In de kerk hielden we een spreekbeurt. Toen bleek dat alle aanwezigen zich wilden laten registreren. Dat waren er 72. Ik vroeg aan het dorpshoofd, hoe het toch kon, dat zo'n groot deel van het dorp oogproblemen zou hebben. Maar het dorpshoofd vertelde dat hij ons wilde helpen en heeft dorpen uit de hele omgeving uitgenodigd. Het dorpshoofd vertelde verder dat in een dorp vlakbij tot voor kort Ananas voor export naar Europa verbouwd werd. Maar omdat Ananas uit Zuid Amerika goedkoper is, is men in het dorp overgestapt naar Jatropha. Een boer die bezig was een fabriek op te zetten om benzine uit Jatropha te halen is inmiddels overleden. Nu groeit die Jatropha zonder dat iemand er naar om kijkt. Gelukkig had ik nog het telefoonnummer van de Jatropha-expert. Ik heb het dorpshoofd het telefoonnummer gegeven, ze hebben direct met elkaar een afspraak gemaakt. Op die manier kan het dorp weer een gemeenschapskas opbouwen. Maar dat zal nog wel enige tijd gaan duren. In Uba hadaka is ook een ziekenhuis. 1 keer per maand gedurende 5 dagen komt ook een hier een team van artsen, waaronder een oogarts. Maar ook een verloskundige. Wij hebben met haar een lang gesprek gevoerd. Ze meende dat wij veel scholen zouden moeten bezoeken om de leraren en leerlingen over oogproblemen te onderrichten. De verloskundige wist dat er veel mensen in Ghana zijn die oogproblemen hebben. Maar dat er zoveel zijn, wist ze niet.

Elimina

Onachtzaam heb ik een keer tegen Kumi gezegd, dat we niet alleen de Christelijke gemeenschappen moeten zoeken maar ook de Moslims. Toen ik op een gegeven moment met 3 kinderen in een kliniek was belde Kumi mij op. Hij heeft een uitnodiging naar Elimina ontvangen en is daar nu al naar onderweg. Toen ik vertelde dat we al genoeg te doen hadden, zei hij dat daar een aantal moslims zouden zijn die we kunnen helpen. Die avond belde hij weer op, hij heeft daar 35 mensen geregistreerd.

Tereza

Op een gegeven moment bezocht de nicht van Samuel mij. Ze bracht 5 kinderen mee, die met Samuel bevriend zijn. Ze zei dat ze me wilde bezoeken om me te troosten omdat Samuel op het internaat zit. En de kinderen dan in plaats van Samuel met mij zouden kunnen spelen. De kinderen zijn tussen de 5 en 9 jaar oud. Eén van de kinderen was de 5-jarige Tereza. Toevallig bleek toen dat de kleine Tereza aan één oog scheel ziet. We besloten om samen met Tereza naar de oogarts te gaan. Tereza werd onderzocht en daarna werd ons verzocht over 1 week nogmaals terug te komen. Toen ik 1 week later met Samuels nicht en Tereza naar de oogarts wilde gaan, kwamen die 2 niet opdagen. Toen ik opbelde, zei men tegen mij, dat Tereza naar school moet gaan in plaats van in een kliniek te zitten en af te wachten. Het lukte mij niet om de ouders ervan te overtuigen dat een bril belangrijker is, dan één dag niet naar de kleuterschool te gaan.

Problemen

Tot dusverre hebben we nog steeds 132 patienten op onze lijst staan. Als dat laatste Jatrophaproject zou beginnen en geld op zou leveren zouden zij voor zichzelf kunnen zorgen. Maar dat zal helaas nog enige tijd duren. Natuurlijk heeft al lang het verhaal de ronde gedaan dat wij spreekbeureten in de kereken hebben gegeven. Andere kerken uit de betroffen dorpen voelen zich daardoor benadeeld. Een ander probleem is de wijze waarop wij onze patienten uitkiezen, die als eerste aan de beurt moeten komen. Sommige patienten zijn al 90 jaar oud. Zij moeten wachten tot degene aan de beurt zijn geweest die nog in staat zijn te gaan werken. Tevens zijn veel operaties voor ons te duur. Voor Europese begrippen zijn operaties daar zeer goedkoop. Echter voor onze kleine organisatie kosten ze nog wel veel. Hoe kan je iemand vertellen dat zijn operatie of bril te duur is, maar voor dat geld wel 5 andere mensen kan laten behandelen?

Note: Het verhaal van Maschenka heb ik niet op mijn website gezet om het vragen van een gift. Maar mocht er toch behoefte zijn naar aanleiding van dit verhaal haar te ondersteunen. neem dan met mij contact op, hoofdmenu, contactpagina

Filippijnen:
Francisco Manayon kan zijn vrouw weer zien

‘Na zo vele jaren zag ik mijn vrouw eindelijk weer helder’

Ik ben boer. Toen ik negen jaar oud was moest ik aan het werk omdat mijn vader overleed. Als oudste kind werd ik kostwinner van het gezin en daardoor kon ik niet langer naar de basisschool. Dit was mijn bestaan tot ik mijn eigen gezin had. In 1991, ik was toen 50, begon mijn zicht achteruit te gaan. In de eerste instantie zag ik dat niet als een beperking. Het werd wat moeilijker, maar ik kon mijn werk op de boerderij blijven doen. Ik bleef in het veld werken, maar het gebeurde vaak dat ik per ongeluk op nieuw aangeplante rijst stapte. Soms viel ik zelfs als ik met een zak rijst op mijn rug over het smalle pad langs het rijstveld liep. De eigenaar zag dan de volgende dag de schade en dacht dat een dronkaard op zijn veld gevallen was. Ik hield me stil, zodat hij dat bleef geloven. In 1995 ging mijn zicht sterker achteruit. Uiteindelijk kon ik alleen nog maar licht en schaduw onderscheiden en moest ik mijn werk als boer opgeven. Ik besloot thuis te blijven en daar voor ons vee te zorgen. Mijn situatie maakte me depressief, vooral toen mijn kinderen zich gingen afvragen of ik misschien niet gewoon lui was. Ze konden niet zien dat ik ernstige oogproblemen had, want mijn ogen zagen er normaal uit. Ik wou zo graag dat ik mijn kinderen kon bewijzen dat het echt niet goed met me ging. Op 3 maart 2005 hoorde ik dat de organisatie Resources for the Blind (RBI) een ogentest zou houden in onze wijk. Mijn dochter moedigde me aan daar naartoe te gaan. Na het onderzoek kreeg ik het advies zo snel mogelijk naar het kantoor van RBI in Cebu te gaan. Samen met mijn vrouw ging ik er naartoe en daar werd geconstateerd dat ik aan beide ogen staar had in een vergevorderd stadium. Op 6 april werd mijn rechteroog geopereerd en zes dagen later mijn linker. Ik was enorm blij en dankbaar toen de dokter uiteindelijk het verband van mijn ogen haalde. Ik kon helder zien! Na zo vele jaren zag ik mijn vrouw eindelijk weer helder. Ik plaagde haar er mee. “Ben jij dat? Je ziet er zo anders uit met die rimpels in je gezicht.” Het was net of ik haar voor het eerst zag. En mijn drie jaar oude kleinzoon zag ik daadwerkelijk voor het eerst. Het viel me op dat hij sterk op me lijkt. Ik nam de verwijderde cataracten mee naar huis om ze aan mijn kinderen te laten zien. Nu waren ze overtuigd en beseften ze welke moeiten ik heb moeten doorstaan. Het was verhoring van mijn gebed!

MICROKREDIET

Maartje Bos destijds studente, ging in 2007 als vrijwilliger voor Norghavo (North Ghana Volunteers) naar Tamale in Ghana. Om een project op te zetten om blinden een microkrediet te verstrekken waarmee ze vervolgens een eigen bedrijfje kunnen opstarten. H.K.H. prinses Maxima, experte op het gebied van microkredieten zal trots op haar zijn denk ik. Hieronder volgt het verslag van Maartje Bos (Haarlen).

In Tamale wordt vrij veel gedaan voor de gehandicapten. Onder de blinden zijn er echter nog steeds veel die bedelen op straat. Zij zijn genoodzaakt hun kinderen als gids te gebruiken. Die kinderen verliezen daardoor hun kans op een betere toekomst, omdat ze niet naar school gaan. Om deze vicieuze cirkel te doorbreken, moet je dus iets veranderen aan de situatie van de ouders, zodat de kinderen naar school kunnen. Ik vroeg me af: waarom bedelen de ouders nog steeds, terwijl er al veel voor hen geprobeerd is? Er bleken twee belangrijkste redenen te zijn. Ten eerste weten ze niet hoe ze hun eigen bedrijf moeten managen. Ten tweede zijn deze blinden vaak het slachtoffer van bedrog. Het geld om de lening terug te betalen wordt ingezameld door een figuur, dat er met het opgehaalde geld vandoor gaat.’

Volgens een blinde vrouw waar Maartje Bos nauw mee samenwerkt op het Resource Centre moeten de blinden eerst een managementtraining krijgen. Daarna zouden ze met een lening de tijd en de kans moeten krijgen om iets voor zichzelf op te zetten. Zo ontstond het idee van microkrediet. De deelnemers krijgen één jaar de tijd om hun lening met rente terug te betalen. Ze zijn verantwoordelijk als groep, als iedereen heeft terugbetaald kunnen ze opnieuw een lening ontvangen. Na 3 jaar zouden ze een bedrijfje draaiend moeten kunnen houden. De rente die ze hebben opgebouwd is voor hen, alleen het start bedrag wordt uiteindelijk geïnd door het managent team, wat dan weer gebruikt kan worden om een nieuwe groep te helpen. ‘Om te beginnen hebben we 15 deelnemers geselecteerd. Ze moeten iets kunnen produceren of een goed business idee hebben. Ik heb alle deelnemers geïnterviewd om inzicht te krijgen in hun familiesituatie, eigen financiën, motivatie en vaardigheden. Heftige verhalen, maar goed om een beeld te krijgen. Een gescheiden vrouw heeft bijvoorbeeld 6 kinderen om te onderhouden met een inkomen tussen de 0,50 eurocent en 2 euro.’

Voorbeelden van bedrijfjes waarmee men wil starten zijn zeep maken en het produceren van pindakaas. Omdat de deelnemers hun bedrijfje aan huis starten, zal er altijd wel iemand in de buurt zijn die een oog kan houden op de dingen die zij niet kunnen zien. ‘We moeten realistisch zijn en inzien dat onze deelnemers nou eenmaal beperkingen hebben Daarom is iedere deelnemer verplicht om een familielid of vriend aan te stellen die voor hen garant staat en hun assisteert waar nodig (vooral in de boekhouding). Buiten schooltijden helpen hun kinderen met het verkopen van de producten.’

‘Voordat ik naar Ghana ging, heb ik binnen mijn eigen netwerk geld ingezameld. Met dit geld kan het project opgestart worden en kunnen 15 mensen geholpen worden aan een microkrediet. Het mooie van microkredieten is, dat het geld weer terug komt om een nieuwe groep mensen te kunnen helpen. Dit zal echter drie jaar duren.’ Om het managementteam een eerlijk ‘loon’ te geven, de continuïteit van dit project te waarborgen én uit te breiden naar andere groepen gehandicapten, is er geld nodig. Met 50 euro wordt een deelnemer aan een lening geholpen (de administratie- en salariskosten zijn in dit bedrag niet inbegrepen).

TRAINING
De tweedaagse professionele managementtraining heeft ondertussen plaatsgevonden. Maartje: ‘Geweldig om de deelnemers zo gemotiveerd, gelukkig en dankbaar te zien! Ze hadden een actieve inbreng, wisten goed te verwoorden wat er werd besproken. Je zag hun zelfvertrouwen groeien door de complimenten die ze kregen.’ Omdat er al veel geprobeerd is voor hen, beseffen ze dat dit een kans voor hun is, die ze moeten pakken. Mede door de band die Maartje met hen heeft opgebouwd, zijn ze vastberaden om de lening terug te betalen. Wat begon als een klein initiatief, begint steeds serieuzere vormen te krijgen. Het managementteam is inmiddels aangesteld, met de eerder genoemde blinde vrouw als coördinator. ‘Voordat we gaan uitbreiden, moet er eerst een goede basis zijn. Daarom ga ik samen met de coördinator een controlesysteem opzetten en een rapport schrijven, zodat er duidelijke richtlijnen zijn voor het managementteam en een nieuwe vrijwilliger de draad verder kan oppakken. Het Resource Centre wil het project zelf draaien (met hulp van een vrijwilliger), maar het geld dat ingezameld wordt, blijft via Norghavo lopen. Norghavo kan zo een controlerende en adviserende rol blijven spelen. Het managementteam moet elk kwartaal schriftelijke verantwoording afleggen aan Norghavo.’

Cambodja:
Noun Sok: van leerling naar leraar

Als je Noun Sok voor het eerst tegenkomt zal je verbaasd staan van zijn eeuwige glimlach en zijn sterke wil om te vertellen. Hij vertelt je graag zijn persoonlijke verhaal en zijn vreugde om iets te kunnen leren. Hij heeft een nieuwe wereld ontdekt dankzij Krousar Thmey en nu is hij trots om zijn kennis weer over te dragen aan de blinde leerlingen van de school in Kampong Cham.

Sok is 22 jaar en het tweede kind in een familie van 4 broers en 1 zus. Hij kan zich herinneren dat zijn moeder vertelde dat hij blind is geworden door mishandeling van zijn natuurlijke vader. Maar in werkelijkheid heeft zijn vader het gezin verlaten toen zijn moeder in verwachting was van hem. Ze was zo depressief, dat ze heeft geprobeerd om een abortus te plegen met behulp van traditionele medicijnen en massage. Dit mislukte en er ontstond blindheid.

Sok heeft zijn jeugd doorgebracht bij de Angkor tempels in Siem Reap. Omdat zijn familie erg arm was bracht hij de dag door met het spelen op een fluit om daarmee geld te verdienen. Hij schaamt zich voor deze periode uit zijn leven, toen hij moest leven van gebedel en werd geslagen door zijn familie.

Op een dag toen hij aan het bedelen was ontmoette hij Benoit Duchateau Arminjon, de oprichter van Krousar Thmey. Benoit zei hem dat hij naar school moest gaan om alles te leren wat ziende kinderen ook leren. Eerst durfde hij niet, maar Benoit drong aan en uiteindelijk ging hij mee. Die dag heeft zijn leven veranderd!

Sok was 12 jaar toen hij voor het eerst naar school ging. Het was in het begin erg moeilijk voor hem om zich aan te passen en iets te leren. Gelukkig steunde Krousar Thmey zijn familie financieel. Elk jaar ging Sok zijn familie bezoeken. Zijn ouders waren verbijsterd van alle nieuwe dingen die hij leerde. Eindelijk konden ze ook een beetje trots zijn op hun zoon.

Na een paar jaar, was Sok een van de beste studenten op school. Hij bleef geen enkele keer zitten en leerde zelfstandigheid. Zijn droom is om muziekleraar te worden. Sok was erg getalenteerd en kon zeven verschillende traditionele instrumenten bespelen. Toen hij klaar was met school werd zijn droom werkelijkheid en was hij niet meer leerling van Krousar Thmey, maar leraar! Op dit moment voert hij met grote passie zijn vak als muziekleraar uit op de Kampong Cham School.